Katastrofa wydarzyła się na tyle niedawno, że miasto wciąż żyje częściowo z tego, co zostało po dawnym świecie.

W magazynach nadal znajdują się towary.

W piwnicach stoją beczki.

W domach można znaleźć przedmioty, których dziś nikt już nie potrafi łatwo zastąpić.

Warsztaty naprawiają rzeczy po raz kolejny, zamiast wyrzucać je i robić nowe.

Ale zapasy nie są nieskończone.

A resztki powoli się kończą.

To pytanie wisi nad całym miastem:

co stanie się, kiedy naprawdę zacznie brakować jedzenia, materiałów, narzędzi i miejsca?

Żywność i codzienne życie

Najważniejszym źródłem pożywienia są ryby z zamkniętego basenu portowego.

Uprawy prowadzi się wszędzie tam, gdzie da się wygospodarować trochę ziemi.

Je się to, co można wyhodować, złowić, znaleźć albo zdobyć.

Z każdym miesiącem ludzie stają się mniej wybredni.

Bogatsi wciąż próbują żyć tak, jak przed katastrofą.

Biedniejsi już dawno nauczyli się, że głód potrafi bardzo szybko zmienić definicję słowa „jadalne”.